Ιστορική επέτειος -1957
Συμπληρώνονται εφέτος την 25η Μαρτίου πενήντα χρόνια απ’την ίδρυση
στη Ρώμη το 1957 της Ε.Ε (Ε.Ο.Κ-Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα,τότε).
Το ιστορικό γεγονός της οικονομικής (σε πρώτη φάση) ενώσεως των χωρών
Γαλλίας,Γερμανίας,Βελγίου,Ολλανδίας,Λουξεμβούργου και Ιταλίας, αντιμετωπίσθηκε,στην Ελλάδα,απο μεν την Αριστερά ως «Ευρώπη των μονοπωλίων»,απ’τους Προοδευτικούς του Σπ.Μαρκεζίνη,ως ευκαιρία για τη χώρα,την οποία,προς τούτο,ειχαν προετοιμάσει απ΄το 1953,με το τρίπτυχο αναπροσαρμογή νομίσματος-ελευθερία εμπορίου-Ευρωπαϊκές πιστώσεις και απ΄τον Κων/νο Καραμανλή,πρωθυπουργό από 15μηνου και πλέον, με αμφιταλάντευση και δισταγμούς (μαζί του σ’αυτό και η αντιπολίτευση).
Η οικονομική πολιτική του Σπ.Μαρκεζίνη το διάστημα 1953-1954 απέβλεπε, με την θεμελίωση της αναπτύξεως της χώρας,οπως αναγνωρίζεται σήμερα απ΄ολους,ευθύς εξ αρχής στην ισότιμη οικονομική και πολιτική ένταξη της Ελλάδος στην Ευρώπη.
Τέσσερα περίπου χρόνια πριν, την 18η.12.1953, μιλώντας ως υπουργός Συντονισμού τόνιζε,ανάμεσα σ΄άλλα:«Ωριμάζει τώρα η άλλη Ιδέα.Η Ιδέα της Ευρωπαϊκής ενότητος. Ανεπτύξαμε κατά το τελευταίο τρίμηνο οικονομική δραστηριότητα στο εξωτερικό με λαμπρά αποτελέσματα (Παρίσι,Βόννη, Ρώμη). Και η δραστηριότητα αυτή αποτελεί έξοχη εκδήλωση του πόσο πιστεύουμε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Ενότητα.Αλλά η οικονομική ενότητα είναι και πάλι μια από τις ασφαλέστερες προϋποθέσεις και της πολιτικής ενότητος.Δεν πρέπει οι πρόσκαιρες δυσκολίες να μας απογοητεύουν.Οταν η Ευρώπη αποκτήσει την ενότητά της,η ιδέα οτι είναι γηρασμένη ήπειρος θα αποδειχθεί μύθος. Και τότε οι ανεξάντλητες δυνάμεις,οι οποίες υπάρχουν σ’αυτήν, θα της προσδώσουν όλη αυτή τη δύναμη, η οποία είναι σήμερα απαραίτητη».
Έκτοτε ο Σπ.Μαρκεζίνης περιέτρεχε τη χώρα κηρύσσοντας την πίστη του στην Ευρώπη και την ανάγκη να ενταχθεί η Ελλάδα.Μια εβδομάδα πριν απ' τη Ρώμη,την 17η Μαρτίου 1957, σε δημόσια ομιλία του στην Πάτρα επεσήμανε πως «η Κοινή Ευρωπαϊκή Αγορά ειναι ζήτημα υπάρξεως για την Ευρώπη. Δηλαδή υπόθεση, που κατά βάθος έχει περισσότερο πολιτικό χρώμα και σημασία απο οικονομικό, όπως τα φαινόμενα δείχνουν»,και κατηγορώντας τους ΄Ελληνες κυβερνώντες οτι δεν αντελήφθησαν τη μεγάλη σημασία του γεγονότος, ζήτησε την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ. Ο πρωθυπουργός, τότε, Κων/νος Καραμανλής αντιμετώπισε το γεγονός της Ε.Ο.Κ λέγοντας:«Ανήκομεν εις την Δύσιν».Η δήλωσή του αυτή, όπως αφήνει να εννοηθεί το «Βήμα» της 31.12.12006, που πρώτο αναφέρεται στο Ιωβηλαίο, μεταφράσθηκε,τότε,οτι τη χώρα δεν την ενδιέφερε η ΕΟΚ.Για την Ελλάδα αξία είχε πως ήταν «μέλος του ΝΑΤΟ».Και προσθέτει η εφημερίδα: «Είναι ενδεικτικό οτι η είδηση της υπογραφής της Συνθήκης της Ρώμης αγνοείται από όλο σχεδόν τον ελληνικό Τύπο. Στο «Βήμα» επιβιώνει ως πέμπτο μονόστηλο της 26ης Μαρτίου (1957) με τίτλο «΄Εξη Ευρωπαϊκαί χώραι υπέγραψαν το σύμφωνον ελευθέρας αγοράς». Ο Κ.Καραμανλής μέχρι το 1961, δίσταζε. Είχε πιστέψει στην πραγματοποίηση της ΕΖΕΣ, δηλ.της ενώσεως των Εφτα, λεγομένων, που αντέταξαν οι ΄Αγγλοι στην ΕΟΚ. Ο Σπ. Μαρκεζίνης υποστήριζε οτι η χώρα με το να μη καταστή ιδρυτικό μέλος της ΕΟΚ χάνει μοναδική ευκαιρία και ζήτησε την καθιέρωση δημοψηφίσματος για ν΄αποφασίσει ο λαός σχετικά. Ο Κων/νος Καραμανλής μόνο όταν αργότερα διελύθη η ΕΖΕΣ απλώς συνέδεσε τη χώρα με την Κοινή Αγορά μακραίνοντας τον χρόνο μεταξύ συμφωνίας συνδέσεως και ολοκληρώσεως για 22 χρόνια.΄Ετσι χάθηκε η μεγάλη μεταπολεμική ευκαιρία να αποκολληθεί η οικονομία μας απ΄την Άγγλο-Αμερικανική περίπτυξη και η Ελλάδα να συνταυτισθεί ως ιδρυτικό μέλος με την Ευρώπη των έξη, πράγμα που θα οδηγούσε,φυσικά, σε τεράστιες πολιτικές αναπροσαρμογές, χωρίς να έχουν μεσολαβήσει τα μετέπειτα γεγονότα, που καθυστέρησαν την πρόοδο της χώρας και με τη βεβαιότητα πως καθ΄ολη την έκτοτε πενηνταετία μέχρι σήμερα, θα ειχαν λυθεί και πολλά βασικά προβλήματα που ταλανίζουν ακόμη τον τόπο. Δημοσιεύθηκε την 12η.1.2007
***
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
1 σχόλιο:
Ο σερ Βασ.Μαρκεζίνης στο «΄Εθνος» τον Μαιο 2010 δημοσιευσε εισαγωγικά αναφερόμενος στον πατέρα του,προφανώς: “ Κάποτε η πολιτική ήταν παντρεμένη με τον ιδεαλισμό. Οι άνθρωποι τότε εντάσσονταν στον πολιτικό αγώνα για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και όχι για να αποκομίσουν προσωπικά οφέλη. Ενίοτε, μάλιστα, έμπαιναν στην πολιτική πλούσιοι και έβγαιναν φτωχότεροι - όταν δεν βίωναν και την απόρριψη των αγνωμόνων ψηφοφόρων τους. Αυτό, όμως, δεν τους πείραζε, διότι θεωρούσαν ότι οι υπηρεσίες που είχαν προσφέρει στην πατρίδα τους ήταν υπεραρκετές ως ανταμοιβή. Κάποια στιγμή, εντούτοις, ο ιδεαλισμός πέθανε και η πολιτική χήρεψε. Απορροφήθηκε, όμως, τόσο πολύ στον εαυτό της, ώστε ποτέ δεν σκέφτηκε να ξαναπαντρευτεί. Παραμέλησε, έτσι, τα φυσικά παιδιά της - τον λαό, μια και, κατά κανόνα, οι άνθρωποι που προσηλώνονται σε έναν μόνον σκοπό γίνονται εγωκεντρικοί, ανασφαλείς και μοναχικοί.
Η μοναχικότητα αυτή έκανε την πολιτική ακόμη πιο σκληρή. Η αυτοπεποίθηση έδωσε τη θέση της στην αλαζονεία, ο πατριωτισμός έγινε λέξη ταμπού, το ένδοξο παρελθόν παραμερίστηκε και υποβαθμίστηκε και μάλιστα σε μια χρονική στιγμή όπου οι γείτονες επαναπροσδιόρισαν το δικό τους με περισσή επιδεξιότητα, η άκρατη επιδίωξη του πλούτου έγινε το απροκάλυπτο κίνητρο πολλών πολιτικών, η ηθική ταυτίστηκε με τον νόμο και κάποιοι πολιτικοί άρχισαν να ισχυρίζονται πως καθετί νόμιμο είναι συγχρόνως και ηθικό, η διαφθορά εξαπλώθηκε σε όλους τους θεσμούς: όσο οδυνηρή και αν είναι αυτή η διαπίστωση, ακόμη και εκπρόσωποι της Εκκλησίας και του δικαστικού συστήματος δεν έμειναν αμόλυντοι.
Καθώς, λοιπόν, αποχωρίστηκε τα ενάρετα παιδιά της, η πολιτική αποφάσισε να υιοθετήσει δύο άλλα παιδιά, τα οποία θεωρούσε πως ταίριαζαν καλύτερα στον νέο κόσμο που η ίδια διαμόρφωσε. Το ένα ήταν αγόρι και το έλεγαν Καιροσκοπισμό: η πολιτική πίστεψε πως χρειαζόταν τη συμβολή του για να επιβιώσει. Το άλλο παιδί ήταν κορίτσι και το έλεγαν Απληστία: ήταν εξίσου χρήσιμη και αυτή, στην αναπόφευκτη στιγμή που χτυπάει όλα τα μέλη της πολιτικής, όταν τα παραμερίζει ο λαός”
Δημοσίευση σχολίου